Architektura
Pruska sztuka budownictwa
Brandenburgisches Haupt- und Landgestüt ze swoim pałacowym - Landstallmeisterhaus w stadninie jest dziś uważana za klejnot pruskiej architektury. Stajnie zostały wybudowane według najnowszej wiedzy, są dobrze oświetlone, a podłogi wykonane są z kamieni klinkierowych oraz posiadają rury wentylacyjne.
W klasycystycznym stylu powstały połączone długą aleją Stadniny.
Tutaj:
Plan Stadniny
Haupt- und Landgestüt Neustadt (Dosse) składa się z dwóch budynków stadninnych, przemyślanej do wychowu i utrzymania klaczy - stadniny oraz stada ogierów (Stadnina Lindenau) - do utrzymania ogierów. Oba zespoły budynków połączone są poprzez kilometrową aleję oraz zostały założone w klasycystycznym stylu na przełomie końca XVIII i początku XIX wieku. Z jednej strony odzwierciedlają świetności tego okresu, z drugiej strony stosowności kompleksów.
Na rozkaz króla Fryderyka Wilhelma II, Carl Graf von Lindenau został upoważniony w roku 1788 do utworzenia zakładu hodowli koni w celu zapewnienia koni dla armii pruskiej oraz sprzedaży zagranicznej. Zgodnie z planem Grafa von Lindenau i architekta Wolfganga Glasewalda powstały dwa prostokątne dziedzińce, które w idealny sposób urzeczywistniają teorię wzorowej architektury folwarków.
Stadnina
Organizacja budynków w stadninie następuje według klasycznego schematu idealnego wiejskiego folwarku. W przeciwieństwie do architektury barokowej, nie występuje separacja zabudowań gospodarczych od dworku, lecz wszystkie budynki kształtują odpowiednio przykład jedności.
Wschodnią granicę dziedzińca tworzy dzisiejszy Landstallmeisterhaus i odpowiada francuskiemu Corps de logis (forma budownictwa z francuskiej budowy pałacowej XVII i XVIII wieku). Dwupiętrowa w pełni symetryczna budowla środkowa została uzupełniona dwoma jednopiętrowymi budynkami bocznymi z dachami szczytowymi. Na dachu budowli środkowej królowała postać jeźdźca i zegar. Na parterze, w dziedzińcowej części pierwszego piętra mieszkał Gestütsstallmeister, Oberstallmeister von Lindenau. Z tyłu w parku znajdowały się pomieszczenia przeznaczone dla króla. W bocznych skrzydłach zakwaterowani byli pracownicy stadniny i wszelkiego rodzaju dozorcy. Po długich stronach dziedzińca, na południu i północy znajdowały się stajnie klaczy ze skośnymi dachami. Na zachodnim końcu dziedzińca wewnętrznego ulokowane są z lewej i prawej strony - dwie, dwu i pół piętrowe oficyny, między nimi mieści się stajnia źrebiąt. Dziedziniec wewnętrzny tworzy droga wysadzona lipami, tor jeździecki oraz wybiegi dla koni.
Wszystkie budynki zostały założone zgodnie z najnowszym stanem wiedzy na temat utrzymania koni.
W tym kompleksie mieszczą się pełne przepychu szlachetne budynki, których zasadą estetyczną jest wiejska prostota. Budynki reprezentują funkcjonalność stadnin.
Stado Ogierów
Także tutaj budynki tworzą prostokątny dziedziniec wewnętrzny z torem jeździeckim i wybiegami. Leżący na północnym końcu dziedzińca dwupiętrowy dom główny jest masywnym budynkiem. W obszarze osi centralnej dachu znajduje się zegar z dzwonem. Budynek ten był siedzibą Landstallmeistera i podoficerów. Prosta fasada przypomina raczej koszary z tamtego okresu. Jednopiętrowe budynki stajni ze skośnymi dachami umieszczone są na wschodzie i zachodzie. Reprezentują bardziej prostą formę niż w stadninie. Dom mieszkalny naprzeciwko toru jeździeckiego i stajni zamyka kompleks.
"Prostota i oszczędność" cechuje budynki obu stadnin.
